Powiedzenie „prześpij się z tym” sprawdza się nie u wszystkich. Naukowcy porównali, jak po nocy zmienia się reakcja na żenujące wspomnienie u kobiet z zaburzeniem osobowości typu borderline (BPD) i u kobiet bez zaburzeń psychicznych. W drugiej grupie emocje rano opadły, w pierwszej ulga była ograniczona.

Jak wyglądał eksperyment

W badaniu wzięły udział 44 kobiety z BPD i 41 kobiet bez zaburzeń psychicznych. Każda uczestniczka śpiewała „Cichą noc” w słuchawkach z redukcją hałasu, a występ był nagrywany. Wieczorem, a potem jeszcze raz następnego ranka, oglądały nagranie, wiedząc, że obserwują je także badacze. Taka sytuacja miała wywołać zakłopotanie. Przed każdym odtworzeniem i po nim oceniały, jak bardzo są przygnębione i emocjonalnie pobudzone.

W nocy czujniki rejestrowały aktywność mózgu, ruchy gałek ocznych i inne oznaki snu. Wieczorem w obu grupach poziom przykrości po obejrzeniu nagrania wzrósł.

Co pokazały wyniki

Rano kobiety bez zaburzeń psychicznych były mniej emocjonalnie pobudzone, gdy wracały do swojego występu. U kobiet z BPD takiej nocnej ulgi nie zaobserwowano. Co ciekawe, zanim zobaczyły nagranie, po przespanej nocy czuły się mniej przygnębione. Gdy jednak emocje wzbudziło żenujące wspomnienie, ulga okazała się ograniczona, czyli właśnie wtedy, gdy była najbardziej potrzebna.

  • Kobiety z BPD zgłaszały większy dyskomfort po obejrzeniu nagrania zarówno wieczorem, jak i rano, a ich wyniki były wyższe o około sześć punktów.
  • Między grupami nie było wyraźnej różnicy w tym, o ile spadły wyniki po odtworzeniu w ciągu nocy.
  • Po uwzględnieniu samopoczucia sprzed odtworzenia reaktywność na przykrość spadła w nocy o około 40 punktów procentowych u kobiet bez zaburzeń, a wzrosła o około 27 punktów procentowych u kobiet z BPD.

Ruchy oczu w fazie REM: wczesna wskazówka

Badacze policzyli też szybkie ruchy gałek ocznych w fazie REM, z którą często wiąże się intensywne śnienie. U kobiet bez zaburzeń częstsze ruchy szły w parze z mniejszą ulgą emocjonalną rano. W grupie z BPD nie widać było wyraźnej zależności. Autorzy podkreślają, że to raczej trop niż odpowiedź, bo dowody w żadnej z grup nie były wystarczająco mocne. Potrzebne są większe badania.

Jest też ważne ograniczenie: wszyscy uczestnicy spali, więc nie da się porównać tego, co działo się po nocy snu, z tym, co działoby się po podobnym czasie na jawie. Badanie nie dowodzi więc, że to sen odpowiada za różnice.

Co to znaczy w praktyce

Problemy ze snem u osób z BPD bywają traktowane jako kolejny objaw trudności emocjonalnych, a nie osobny problem. We wcześniejszym badaniu tego samego zespołu około dziewięciu na dziesięć kobiet z BPD zgłaszało słabą jakość snu. Psychiatra dr Livia De Picker, która nadzorowała badanie, mówi: „Nasze wyniki sugerują, że to, co dzieje się w nocy, ma znaczenie dla tego, jak ludzie radzą sobie następnego dnia.”

Badanie nie sprawdzało żadnej terapii, więc nie wynika z niego, że leczenie bezsenności czy koszmarów sennych pomoże w odzyskiwaniu równowagi po trudnych przeżyciach. Daje jednak badaczom powód, by to sprawdzić. Dla polskiego czytelnika to na razie wiedza naukowa, a nie zmiana zaleceń. Warto jednak pamiętać, że przewlekłe kłopoty ze snem są powodem do rozmowy z lekarzem lub psychoterapeutą, także wtedy, gdy towarzyszą im inne trudności emocjonalne. Nie trzeba ich uznawać za nieuniknioną część choroby.

Kolejny krok to sprawdzenie, czy podobne wzorce pojawiają się u innych osób i w codziennych sytuacjach oraz czy poprawa snu rzeczywiście pomaga trudnym emocjom szybciej opadać. Praca ma ukazać się w czasopiśmie „eClinicalMedicine”.

Źródło: Medical Xpress – „When sleeping on it doesn’t ease karaoke’s sting: Emotional distress in borderline personality disorder”

Author

https://amtm.pl/jak-dobrac-odpowiedni-luxmed-pakiet-rodzinny-dla-twoich-potrzeb/ https://blogscooper.com/internet-swiatlowodowy-porownywarka-ofert-ktora-sie-oplaca/ https://ccf-cccv.org/rodzinny-pakiet-medyczny-luxmed-opieka-dla-dzieci-rodzicow-i-dziadkow/